A/ZDatumLocatie
© Sacha Grootjans

Mijn nieuwe leven: Een blog van rolstoeldanser Sander Verbeek

Op verzoek van Holland Dance Festival nam danser Sander Verbeek deel aan het Europese uitwisselingsproject iDance: een project dat zich volledig richt op inclusiedans in Europa en waarvoor in 2017 vier intensives door de verschillende internationale partners (waaronder Holland Dance Festival) werden georganiseerd. In onderstaande blog deelt Sander zijn ervaringen met dit bijzondere uitwisselingsproject, waarvoor hij afreisde naar Griekenland, Engeland, Nederland en Zweden.

Sander Verbeek begon iets meer dan een jaar geleden met dansen. Waar hij in eerste instantie met name thuis en op feestjes danste, besloot hij dit in 2017 naar een hoger plan te tillen door zich in te schrijven voor de DanceAble-cursus van Holland Dance Festival: een inclusiedanscursus waarbij geen onderscheid gemaakt wordt tussen mensen met of zonder lichamelijke beperking. Sindsdien is zijn danscarrière in de lift. Naast het volgen van de wekelijkse DanceAble-lessen maakte Sander voor het driedaagse evenement DanceAble #2 in november 2017 samen met Nadine Drouin (danseres van Het Nationale Ballet), onder leiding van Peter Leung (young associate choreograaf van Het Nationale Ballet), het duet Touch. Afgelopen zomer werd het fantastische nieuws bekend dat Sander een contract heeft gekregen voor het meest gerenommeerde inclusiedansgezelschap van het Verenigd Koninkrijk: Stopgap Dance Company.

Tekst: Sander Verbeek © Parotyse

Ik ben op weg naar Griekenland! Pardon, waar ga ik heen? Dit is het begin van een te gekke droom waar ik opeens in ben beland. Nog maar net begonnen met een DanceAble-cursus bij Holland Dance Festival en nu al mijn eerste internationale uitwisseling. Iets dat zo ontzettend veel energie heeft gegeven en een compleet nieuwe wereld voor mij heeft geopend.

Griekenland
De allereerste week van het iDance-project vond plaats in Athene waar Holland Dance Festival maar ook Stopgap Dance Company, Skånes Danstheater en natuurlijk de Griekse delegatie van Onassis Cultural Center waren. Zelf kende ik nog niemand buiten het clubje van DanceAble, dus dit was een mooie kennismaking met de wereld van incluiedans, maar ook met andere Europese culturen. Toegegeven, zelfs de naam Stopgap kende ik niet eens, toch één van de eerste inclusieve dansgezelschappen.

De eerste week van iDance heb ik mijzelf echt ontdekt. Alles voelde nieuw, maar toch enigszins vertrouwd. Mijn bewegingen, die ik normaal maakte om op een leuke manier voort te bewegen, werden originele bewegingen en werden in combinatie met bewegingen van de andere dansers in de stusio, een echte dans. Helaas liep ik buiten de dansstudio ook een blessure op. (red.) Maar daardoor kwam ook de andere kant van deze inclusiedanswereld naar boven: een wereld waarin iedereen er voor elkaar is. Ik had mij dan wel geblesseerd, maar zittend op de verzorgde kussens kon ik er alsnog bij zijn. Nooit eerder heb ik met zoveel interesse naar een dag van dans en uitwisseling gekeken.

Twee dagen werden geleid door Onassis, twee dagen door Stopgap en één dag was onderverdeeld tussen Skånes Danstheater en Holland Dance Festival. Het was een prachtige manier om de contrasten te zien. Ik heb de hele tijd enigszins met grote ogen om mij heen gekeken en met ontzettend veel plezier meegedaan. Gelukkig hadden we ook de tijd om een middag/avond cultuur te snuiven en toch nog te genieten van de Griekse zon. (red.) Dit was tevens ook het moment om iedereen beter te leren kennen.

Engeland
We lieten helaas de warme Griekse zon achter ons en we kregen te maken met het Britse weer. In Engeland zouden we kennismaken met de meer choreografische kant van inclusiedans. Voor mijzelf was dit ook een kans om een hele week mee te draaien en meer te ontdekken. Ik had tenslotte nu ook een rolstoel die een stuk beter bij mij paste en ik kon een blessure nu ook voorkomen.

Deze gehele week waren er company classes en choreografische opdrachten en de Zweden verzorgden ook een korte workshop lifts. Het begin van deze week was soms frustrerend. De meeste frustratie kwam voort uit het feit dat ik niet per direct alle dansbewegingen kon onthouden. Ongeduld heet zoiets geloof ik. Ondanks het feit dat ik ongeduldig was, ging dit oppikken uiteindelijk wel verrassend snel, iets dat ik niet per se had verwacht. Naarmate de week vorderde werd het ook leuker en leuker!

Nederland
Aan de andere kant van het kanaal, in Nederland, kwamen we na bijna een halfjaar weer bijeen. Een halfjaar waarin ik nog vaker naar Engeland ben gereisd en langs mocht komen bij Stopgap. In dit halfjaar ben ik ook in Antwerpen gaan dansen en met de Zweden heb ik zelfs het podium mogen delen, met dank aan Het Nationale Ballet en Holland Dance Festival. De eerste helft van de iDance-reeks heeft dit (en nog meer) allemaal teweeg mogen brengen. Hoe ontzettend gaaf is dat!

De tweede helft van de iDance-reeks werd geopend in Nederland en werd grotendeels geleid door Stopgap met als thema de IRIS-syllabus. In het kort uitgelegd is dit een methodiek om danslessen inclusief te maken naar ieders behoefte. Dit was geen geheel nieuwe ervaring, aangezien ik in de buurt van Den Haag woon en ik al een paar keer bij Stopgap op bezoek was geweest op plekken waar ze IRIS in de praktijk toepassen. We leerden nu over de principes erachter en dit was tegelijkertijd een mooie verfrissing van wat ik in Engeland al had mogen zien. Deze week deden we dit ook onder het genot van super lekker eten. Maar helaas, toen het einde van deze week naderde betekende dat, dat we nog maar één keer samen zouden komen, in Zweden.

Zweden
Juli 2018. De laatste week van iDance ging van start in Zweden, een land dat ik persoonlijk fantastisch vind. Het ging de komende vijf dagen nog veel bijzonderder worden, want ingedeeld in groepen gingen choreografen met verschillende dansers aan het werk. Ik mocht deze week met de Griekse choreograaf Maria en de twee Britse dansers Hannah en Christian samenwerken. Hierbij hebben we veel van elkaar mogen leren en verder hebben we ook een echt internationaal trio mogen vormen. Het was echt een fijne samenwerking waarin ik alles wat ik de afgelopen twee jaar had geleerd kon stoppen.

We waren al vrij vlot gekomen tot een stuk en konden heel veel tijd in de verdere ontwikkeling ervan steken. Iedereen heeft de hele week heel hard gewerkt. Af en toe zijn we naar het podium buiten geweest, waar we uiteindelijk voor publiek konden delen wat we de hele week hadden gedaan. Niet alleen werd dit gedeeld met de andere iDancers, dit werd ook gedeeld met de plaatselijke bevolking van Malmö met prachtig uitzicht op de fantastische brug tussen Denemarken en Zweden. Het zal mij altijd bijblijven dat we daar mochten optreden en deze uitwisseling en deze reis hier mochten afronden. Terwijl ik richting de zee rolde en uitkeek op de horizon verheugde ik mij alweer op mijn nieuwe avontuur.